پرواز تا بی نهایت

بر او ببخشاییدبر او که گاه گاهپیوند دردناک وجودش رابا آبهای راکدو حفرههای خالی از یاد میبردو ابلهانه میپنداردکه حق زیستن داردبر او ببخشاییدبر خشم بیتفاوت یک تصویرکه آرزوی دوردست تحرکدر دیدگان کاغذیاش آب میشودبر او ببخشاییدبر او که در سراسر تابوتشجریان سرخ ماه گذر داردو عطرهای منقلب شبخواب هزارسالۀ اندامش راآشفته میکندبر او ببخشاییدبر او که ازدرون متلاشیستاما هنوز پوست چشمانش از تصور ذرات نور میسوزدو گیسوان بیهدهاشنومیدوار از نفوذ نفسهای عشق میلرزدای ساکنان سرزمین سادۀ خوشبختیای همدمان پنجرههای گشوده در بارانبر او ببخشاییدبر او ببخشاییدزیرا که مسحور استزیرا که ریشههای هستی بارآور شمادر خاکهای غربت او نقب میزنندو قلب زود باور او رابا ضربههای موذی حسرتدر کنج سینهاش متورم میسازندفروغ فرخزادپ.ن: محکومم به انکار آنچه عزیزانم با من کردند ! تا مگر قدری حق زیستن یابم...روزی فرا خواهد رسید،روزی که ما هم نیستیم،غم جای خود را میدهد،بر چهره های شاد ما !  پرواز تا بی نهایت...

ما از کی اینجوری شدیم؟! بنظرم 15 سال پیش ما چنین مردمی نبودیم و البته درسته که چنین مدیران و مسئولانی هم نداشتیم ولی خب چند وقتی هست این موضوع ذهن منو درگیر کرده واقعا...از همون زمان دانشجویی معتقد بودم برای انجام کار فرهنگیِ تمیز اولا باید بستر مناسبش رو فراهم کنیم و در ثانی منتظر دریافت تاثیر و پاسخ مثبت در مدت کوتاه نباشیم! اگر قصد داریم جریان سازی کنیم و جمعی رو با خودمون همراه کنیم اول باید فرهنگ اون کار رو به درستی بین اعضای جامعه ترویج بدیم و بعدش انتظار همراهی و بازخورد خوب داشته باشیم. بر همین اساس به نظر میرسه ما در خصوص فرهنگ سازی برای استفاده از social media در بستر جامعه متاسفانه تا حد بسیار زیادی ناموفق بودیم! هنوز به درستی از تاثیرات مثبت و منفی این شبکه های اجتماعی و اپلیکیشن های مختلف آگاه نشده، اونها رو استفاده کردیم، نسل نوجوان و حتی کودک ما هم اون رو یاد گرفتند و با ترویج و استفاده اغلب نادرست، به نوعی اعتماد و اطمینانِ (شاید فطریِ) مردم به همدیگر رو از بین بردیم. حالا با گذشت چندین سال از ورود این فناوری ها به بستر جامعه و از طرف دیگه مشکلات بسیار زیاد در همه ابعاد زندگی فردی و اجتماعی مردم، به طور کلی اوضاع از کنترل خارج شده و شرایط طوری شده که مردم به نوعی منتظر هستند تا با کوچکترین اتفاقی دوقطبی و به اصطلاح درست تر چند قطبی های مختلفی در متن جامعه به وجود آورند. البته انگشت اتهام من به سمت هیچکسی (غیر از خودم) نیست چرا که از نظر من، مردم و مسئولین و صد البته سیاست های خارج از مرزهای ایران! به طور مشترک در این اوضاع نابسامان مقصرند. ناراحتی من بیشتر از این موضوع هست که در حال حاضر، دین به عنوان غنی ترین منبع فرهنگی و ا پرواز تا بی نهایت...